بسمه تعالی

  انا لله و انا الیه راجعون

روح ملکوتی اُسوه عارفان ، عالم ربانی ، فقیه صمدانی و مرجع تقلید شیعیان جهان حضرت آية الله العظمی محمد تقی بهجت « رحمة الله علیه » به ملکوت اعلی پیوست . این مصیبت عظمی بر حضرت ولی الله الاعظم  « عجل الله تعالی فرجه الشریف » و عموم شیعیان جهان تسلیت باد .

نثار روح بلند مرتبه و عظیم الشان آن عارف کامل و واصل ، یک سوره یس و چهارده صلوات هدیه نمائید

یازده دستورالعمل ماندگار از آن بزرگوار را در ادامه مطلب بخوانید و از خداوند بخواهیم به همه ما توفیق عمل به این دستورات را بدهد . انشاء الله

دعا برای تعجیل در فرج امام زمان (عج) چه فایده ای دارد ، وقتی همه چیز دست خداست ؟

پاسخ این سؤال را در ادامه مطلب ببینید و نظرات ارزشمندتان را مرقوم نمائید

در پاسي از شب گذشته، رو در رو با قرآن در ديالوگي کاملاً زنده، ناگاه فضا تغيير مي کند، سکوت شب مي شکند، درب و ديوار آرامش خاص خود را از دست مي دهند، نوري ساطع مي گردد و آنگاه قرآن به سخن مي آيد و جملات شهودي خود را با زبان حال در دل سالک چنين نجوا مي کند:

1  مگر من کتاب شما مسلمانان نيستم.

2  مگر من شفا و رحمت از جانب پروردگار نيستم.

3  مگر من آخرين کتاب الهي و فرستاده شده نزد آخرين پيامبر نيستم.

4  مگر قرار بر آن نيست که دنيا و آخرت شما را آباد کنم.

5  مگر من نجات دهنده شما از ورطه هاي هولناک قيامت نيستم.

6  مگر من کساني همچون نبي مکرم اسلام و دوازده امام را تربيت نکرده ام.

7  مگر کساني همچون سلمان و ابوذر و مقداد و کميل و ... شاگردان مکتب من نيستند.

8  مگر کساني همچون شيخ صدوق، شيخ طوسي، شيخ مفيد، ملاصدرا، شيخ انصاري، علامه طباطبايي، امام خميني و .... از خرمن من توشه نچيدند.

روزهاي خدا، همگي روز خدايند و از منظر الهي، تفاوتي ميانشان نيست اما وقتي از منظر بندگان خدا به آنها مي‌نگريم، تفاوت آشكاري در ميانشان مشاهده مي‌شود. نوروز به اعتبار نگاه ما، روز تازه‌اي است كه جان گرفتن مجدد طبيعت را نويد مي‌دهد و بر همين اساس، تغيير وتحول انسان را نيز موجب مي‌شود.

در ادامه مطلب به عنوان عیدی چند عکس زیبا برایتان گذاشته ام تا لذت ببرید

یا رسول الله

مژده آمدنت که در زمین پیچید، دشت‏های روشن توحید، از پروانه‏های سپید عشق، پوشیده شد و مکه را امواج نورانی حضورت در بر گرفت.

آمدی و طاق کسرای ظلم، ترک برداشت.

آمدی و آتشکده تیرگی به جوخه خاموشی سپرده شد.

فرود آمدی، در سرزمینی که کویر جهل و بی‏خبری، جوانه‏های آگاهی و عاطفه را خشکانده بود و خورشید عدالت در پشت کوه‏های نا مردمی به خون نشسته بود.

آه! ای رسول مهربانی! جهان، دلیل بودنش را در چشم‏های توحیدی تو جستجو می‏کند و بشر، از آن هنگام که صدای گام‏هایت را در کوچه‏های بلند رسالت شنید، شکوه زیستنش را تجربه کرد.

تو خاتم النبیّینی؛ آخرین پیام آور روشنی و مهر، کسی که آسمان‏ها، معجزه شق القمرش را از خاطر نخواهند برد، او که جبرئیل، در رکابش به معراج آفتاب رفت و «حرا»، زمزمه‏های شورانگیز شبانه‏اش را در اوج جهالت و بت پرستی به شهادت می‏آید.

محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله می‏آید، تا هبل، لات و عزّی، شرافت انسان را نیالایند.

می‏آید تا دختران معصوم عرب را افکار پوچ و پوسیده پدرانشان در خاکستر ناجوانمردی مدفون نسازد.

خشمش، شمشیری ست که تنها بر پیکر ناساز ستم، فرود می‏آید.

آئینش تکاپو می‏آموزد و فصل فصل کتابش، آیینه تمام نمای رستگاری است.

محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله پا به دنیا می‏گذارد و آفرینش را در عطر پرستشی سبز، یله می‏کند. او آخرین نوید خداوند است، برای انسانی که خود را در بیراهه خود پرستی گم کرده بود.

او می‏آید؛ عرشیان، ستاره باران تولدش را به ترانه می‏ایستند و زمینیان، آخرین رسول وحی را به استقبال می‏دوند.

افتخار شیعه همان بس که ائمه و پیشوایان آنها بهترین خلق خدا روی زمین و نزد آسمانیان هستند. امامان شیعه یکی پس از دیگری کشتی هدایت مسلمین را در دست گرفتند اگر چه ما انسان های جاهل و خطاکار هیچ گاه عظمت و بزرگی ایشان را در نیافتیم و مقام و‌شان آنها را نشناختیم. رسول خدا فرمودند: دوازده تن از اهل بیت من همان هایی هستند که خداوند فهم، علم و حکمت مرا به آنها عطا نمود و آنها را از گِل من آفرید، پس وای بر منکرین آنها که بعد از من آنها را انکار کنند... و شفاعت من و خداوند به ایشان نمی رسد. 

امام صادق (علیه السلام) که مکتب برحق شیعه آراسته به نام زیبای بوده و مکتب جعفری می خوانندش، در مقطعی کوتاه اما بسیار تاثیرگذار دین خدا را اقامه نموده و شیعیان را با جلوه ای از وجودشان آشنا نمودند. محمد بن مروان از امام صادق(علیه‌السلام) روایت می کند که فرمودند: «خداوند ما را از نور عظمتش آفرید، سپس از گِلی که در زیر عرش پنهان بود به ما شکل و صورت داد و آن نور (الهی) در آن (صورت) قرار گرفت. پس ما خلق و بشری نورانی بودیم و کسی در خلقتش مثل ما نبود.» بنابراین وقتی‌شان و مقام پیشوایان ما تا این اندازه بالاست که همتا و مثلی ندارند پس ما نیز باید پیروانی واقعی و بی همتا! برای آنها باشیم، آنچنان که خودشان از ما خواسته اند.

امام صادق (علیه‌السلام) می فرماید: خداوند ارواح شیعیان ما را از گِل ما آفرید و بدنها یشان را از گِلی که در زیر عرش پنهان بود (شکل داد) و خدا آنچنان که آنها را آفرید هیچ خلق دیگری را نیافرید مگر پیامبران و مرسلین را. 

شگفتا که ما ادّعای "شیعه جعفری" بودن را داریم و رفتاری شایسته این مقام از خود بروز نمی دهیم! مقامی که تنها پیامبران و مرسلین در آن با شیعیان امامان معصوم برابری می کنند!

پس بیایید از امروز پیامبر گونه زندگی کنیم!

به یمن قدوم این دو مولود صلوات پیشکش نمائید

ضمناً گوشه ای از فرمایشات گرانقدر پیامبر مکرّم اسلام صلوات الله علیه و آله را در ادامه مطلب بخوانید

توبه در لغت به معناى رجوع است.(1) توبه کار از گناه نادم گشته و به سوى خدا بر مى گردد. «تاب مِن ذنبه» یعنى از گناهش برگشت . از آن جا که خدا با پذیرفتن توبه ، با رحمت بیکران خود به سوى نادم رو مى آورد، گفته مى شود «تاب علیه» یعنى با رحمت وسیع به او توجه کرد.(2)

علامه طباطبایى توبه را به دو قسم تقسیم کرده‏اند :

1- توبه خدا که عبارت است از برگشتن خدا به سوى عبد به رحمت.

2- توبه عبد که عبارت است از برگشتن بنده به سوى خدا به استغفار و دست برداشتن از معصیت.(3)

توّاب آن گاه که صفت خدا باشد، به معنى زیاد توبه‏پذیر است . علامه طباطبایى توبه انسان را احاطه شده به دو توبه خدا مى داند :       

توبه نخست ، توفیق دادن به انسان و فراهم کردن اسباب آن است.

توبه دوم آن است که (بعد از توبه انسان) خدا با رجوع دیگر به بنده‏اش، با رحمت و لطف وعفو، دل او را از لوث گناه پاک مى کند .(4) یعنى روآورى خداوند به گناهکار با دادن توفیق به او براى توبه کردن.

پى نوشت‏ها:

1. مقاییس اللغه، ج 1، ص 357.

2. جعفر سبحانى، منشور جاوید، ج 8، ص 211.

3. ترجمه المیزان، ج 1، ص 204.

4. همان، ج 4، ص 376.

ای آشناي غريب

سلام بر تو ای نور خدا در ظلمت وحشتناک زمین! سلام بر تو ای ستون استوار دین! سلام بر تو ای چشمه ی یقین! سلام بر تو ای آیت مبین!

سلام بر تو ای حِصن حصین! سلام بر تو ای شور آفرین! سلام بر تو ای وارث آدم، وارث نوح، وارث ابراهیم! سلام بر تو ای وارث موسای کلیم!

هواي صحن و سراي تو، پُر از زمزمه است و آسمان آکنده از ذرات لطيف حضوري است که چهره زائران خسته را مي نوازد. در بارگاه تو، هيچ کس غريب نيست.

سلام بر تو اي آشناي غريب! سلام بر تو که طوس، با آمدنت مدينه ايمان شد. و ما هر روز، در «مشهد» عاشقان، نگاهمان را به نگاه تو پيوند مي زنيم.

هر سحر، به کوچه هاي ايوان نگاه روشنت کوچ مي کنيم و چون پرنده اي غريب، به گوشه حَرَمت پناه مي بريم.

هر روز، در سايه سار مزارت مويه کنان، شانه هاي خسته مان را مي لرزانيم.

هر شب، فانوس اشک هامان را روشن مي کنيم و دست هاي عاطفه مان را به دامان پر مهر و محبت تو مي آويزيم.

از آن زمان که تو در نیشابور سر از کجاوه برون آوردی و به کرشمه ای آتش شوق بر جگر سوخته ی خلایق عاشق زدی و صلای توحید سردادی و آن را مأمن و پناهگاه محکم و خدشه ناپذیر خواندی و راز ورود به این قلعه را فاش کردی که تویی؛ از آن زمان، ما خورشید ولایت تو را در سرزمین قلبهای خویش همیشه در کار طلوع یافتیم و حیات را بی حضور تو در سرزمین خویش ناممکن فهمیدیم.

عشق ما به این خاک، تنها از این روست که تو در آن آرمیده ای و پیوند ناگسستنی دل ما به این فضای ملکوتی از این جهت، که تو در آن تنفس می کنی و رایحه ی شوق آفرین تو در آن می پیچد...

اي عصمت هشتم! کوچه هاي نيشابور، هنوز بوي کلام عطرآگين تو را دارد.هر روز که خورشيد خراسان، سينه ريز زرينش را از شوق مي درد و انبوه دانه هاي طلايي اش از فراز آسمان بر حَرَمت مي پاشد، کبوتر دل، بهانه کنان به سوي حرم تو پر مي کشد؛ همان وتري که هر روز، به سوي دانه هاي مِهري مي رود که برايش مي پاشي.

و انگور، زهر آگين است ...

مقابل هم نشسته اند؛ يک سو نهايت نفرت و ديگر سوي، نهايت مهرباني!

مأمون، سرا پا کينه و امام سرا پا کَرم. برقي شوم، در نگاه مأمون موج مي زند و چشم هاي گستاخش، پرده از راز مخوف درونش بر مي دارند! و چشم هاي نجيب امام، سر به زير و محجوب و آگاه از اسرار نهاني مأمون!

مقابل هم نشسته اند؛ يکي از تبار پست ترين زمينيان و ديگري از نسل پاک ترينِ آسمانيان. مقابل هم نشسته اند؛ يکي بنده بي چون و چراي شيطان و ديگري همسايه ديوار به ديوار خدا. ثانيه ها، لنگ لنگان قدم بر مي دارند، ضربان زمان، کند شده و نفس هايش به شماره افتاده؛ حتّي هوا هم احساس خفگي مي کند.

دستی پيش ميرود. دستی که قرار است روسياهی خود را بر اوراق تاريخ بنگارد. دست خوب می داند که انگور، زهرآگين است.

نگاه امام گذشته ها را مرور ميکند ...

نگاه امام عليه السلام زاير کوچه پس کوچه های مدينه ميشود.

نگاه امام، به طواف يک در سوخته ميرود.

نگاه امام، به در خانه کريم اهل بيت عليه السلام ميرود.

نگاه امام در غربت، مدينه را ميجويد.

و امام همچنان آرام است.

لحظه ها می ايستند. صدای مويه ملايک بلندتر  می شود.

دست، خوشه انگور را به سمت امام دراز مي کند. دست بی شرمانه مرگ را به امام تعارف می کند:

"بفرماييد ... يا ابا الحسن از اين انگور ميل کنيد." و رضا (ع) تبسمی تلخ بر لب     می نشاند و ...

شهادت غریبانه اش را در محضر امام عصر ارواحنا فداه به سوگ می نشینیم . التماس دعا

سفارش به یك دوبیتی راجع به حضرت ابوالفضل (علیه‌السلام) از شیخ جعفر مجتهدی (ره)

جناب آقای حسنی تعریف كردند:
روزی همراه بعضی از دوستان جهت زیارت آقای مجتهدی به قزوین رفتیم، محل سكونت ایشان منزل آقای حاج فتحعلی بود.
بعد از اینكه لحظاتی را در خدمتشان سپری كردیم، خطاب به جناب حاج فتحعلی فرمودند:

كاغذ و قلمی تهیه كنید تا یك دو بیتی درباره حضرت ابوالفضل (علیه‌السلام) بگویم

 حاج علی آقا یك برگ كاغذ و قلمی به ایشان دادند.
پشت كاغذ مقدار اندكی خط خوردگی داشت، هنگامی كه آقا آنرا گرفته و مشاهده نمودند فرمودند:

 اسم حضرت را بر روی كاغذ قلم خورده نمی‌نویسند

این بیان و اظهار ایشان نشانگر نهایت ادب و احترام نسبت به اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) بود.
به هر حال حاج علی آقا فوراً كاغذی كاملاً تمیز مهیا نمودند، آنگاه آقای مجتهدی گفتند:

حضرت ولی عصر (ارواحنافداه) می‌فرمایند: هر كس با این دو بیت شعر متوسل به عمویم قمر منیر بنی هاشم حضرت عباس (علیه‌السلام) بشود  حتما حاجتش برآورده خواهد شد

چه انتظار عجیبی...!

تو بین منتظران هم ، عزیز من چه غریبی ...

عجیب تر که چه آسان ، نبودنت شده عادت!!!

 چه کودکانه سپردیم ، دل به بازی قسمت ....

 چه بی خیال نشستیم

 نه کوششی !!! نه وفایی !!!

 فقط نشسته و گفتیم:

 خدا کند که بیایی!!!